Season Story

ผู้ร่วมเดินทาง 3 ชีวิต ตกลงปลงใจออกเดินทาง  มีเป้าหมายไปหาเพื่อนสมัยเรียน มหา'ลัย  ที่ย้ายภูมิลำเนาไปอยู่ประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 2542 ปู๊น...ถ้าอยู่ครบ 10 ปี ก็จะได้รับกรีนการ์ด  เป็นประชาชนชาว "เจแปนนิช" เต็มขั้น 

เราไปในช่วงฤดูใบไม้ร่วง..ของที่นั้น  อากาศหนาวกำลังพอทนได้  ต้นไม้เตรียมพลัดใบเปลี่ยนสีจากเขียว - แดง - เหลือง จนกระทั่งร่วงเพื่อต้อนรับอากาศหนาว...

ออกเดินทางจาก  สนามบินสุวรรณภูมิ  ประมาณเที่ยงคืน ของวันที่ 9 พ.ย.  ง่วงที่ซู๊ดดดด..เฮ้อออ..นั่งเครื่องกี่ครั้ง อาหารก็ยังคงไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม  ไม่คุ้มค่าตั๋ว จริงๆ

ใช้เวลาเดินทางถึงญี่ปุ่น ประมาณ 6 ชั่งโมงครึ่ง โอ๊ย..เหนื่อยๆๆ เมื่อยๆๆ กับการต้องนั่งนานๆๆ

เราไปถึง ประมาณ 7 โมงเช้า (เวลาไทยนะค่ะ ญี่ปุ่นจะเร็วกว่าไทย 2 ชม.) ของวันที่ 10 พ.ย. ฝากกระเป๋าไว้ที่สนามบิน แล้วก็ออกเที่ยวเลย..^^ หุหุ

วู้ๆๆ...แล้วพวกเรา 3 หน่วย  ก็มาขึ้นรถไฟฟ้า  กว่าจะซื้อตั๋วได้เล่นเอา งง ไปหมด  ดีน๊า..ที่เพื่อนอีก 2 คนเคยมาญี่ปุ่น  แถม 1 ในนั้นก็พอใช้ภาษาญี่ปุ่นได้เพราะทำงานกะบริษัทของญี่ปุ่น

ในที่สุด..ก็ได้ขึ้นรถไฟ ชมวิวข้างทางจ๊ะ...

วิ่งไป 2 สถานี่ก็ลง  ที่สถานีนี้อ่ะค่ะ จำชื่อไม่ได้

แล้วก็ต่อแท๊กซี่ไปวัดนาริตะซัง วิ่งไม่เกิน 7 นาที ก็ถึงแล้ว ค่าแท๊กซี่ แพงมากๆๆ

ว๊าว...มาถึงแล้ววัดนาริตะซัง

เดินเที่ยว ถ่ายรูปจน เหนื่อย..เฮ้อ ไม่รู้จะทำไรต่อแล้ว

ก็บังเอิญให้มาเจอชาวญี่ปุ่น คนแรก ที่ยอมคุยภาษาอังกฤษด้วย เย้ๆๆ

เค้าพาเราชมทั่ววัด อธิบายสิ่งต่างๆๆ ทั้งประวัติ สอนให้ดูแผนที่ ป้ายต่างๆ แนะนำมุมภาพสวยๆ

แถม..ถ่ายรูปสวยๆ ส่งให้ทาง email ก่อนเรากลับเมืองไทยซะอีก  \\^^//

ใต้ต้นเมเปิ้ล สะท้อนแสง ที่เปลี่ยนเป็นสีแดงตัดกับสีเขียวของต้นอื่นๆๆ  อ๊า..สวยมั้ยค่ะ

 อีกรูปหล่ะกัน..

 อาริงาโตะ ค่ะ ทาคุจิซัง ^o^ Bye Bye

..พี่เต่า น้องเต่า เต็มไปหมด  ไม่รู้ว่าเหมือนเมืองไทย ที่นิยมปล่อยเต่าหรือเปล่า ถึงได้เยอะขนาด

มีเด็กอายุประมาณ 7-9 ขวบ  หลายกลุ่ม กลุ่มละประมาณ 3 คน เข้ามาคุยกับนักท่องเที่ยวต่างชาติ  รวมถึงพวกเราด้วย  แต่ฟังเท่าไรก็ไม่รู้เรื่อง กว่าจะเข้าใจกันได้  น้องๆ ต้องยื่นข้อความที่แปลได้คราวๆ ว่า  เค้าเป็นเด็กนักเรียนที่โรงเรียนมีโครงการ  ให้เด็กๆ ฝึกใช้ภาษาอังกฤษ  จะให้เราคุยกับเค้าเป็นภาษาอังกฤษ  พวกเราก็ได้แค่งูๆปลาๆ จะช่วยน้องเค้าได้สักแค่ไหนกัน..^^

คำถามก็ง่ายๆ  ถามว่ามาจากประเทศอะไร  แล้วให้ชี้ในแผนที่  แล้วก็เซ็นต์ชื่อให้เด็กๆ ว่าเค้ามาคุยกับเราจริงๆ  แอบเห็นผู้ใหญ่คนหนึ่งยืน ด้อมๆมองๆ เลยถามเค้าไปว่าเป็นครูเหรอ  เค้าก็พนักหน้าแล้วเดินหนีเลย  อิอิ..ครูยังหนีเลย  แต่จะฝึกให้เด็กกล้า  ซะงัน...เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายภาพน้องๆ  คุยเสร็จน้องๆ  ก็มอบของที่ระลึกให้  เป็นนกกระดาษ (ยู่ยี่มากๆ) เด็กๆบอกว่ามีความหมาย "อวยพรให้สุขภาพดี"

อยู่จนถึงเที่ยงวัน เราก็ออกเดิน เดินจริงๆๆ เดินชมวิวไปเรื่อยๆ เป้าหมายคือห้างจัสโก้

โดยถามทางจาก   ร้านขายของที่ระลึกหน้าวัดนาริตะซัง

ว๊าววว..บ้านสไตล์ญี่ปุ่นค๊าาา...มีลูกพลับเต็มไปหมด

เย้..เห็นจัสโก้ แว้ววว..  ใช้เวลาเดินเกือบๆ 30 นาที แน่ะ  ถ้าเดินจริงๆจัง คงไม่ถึงนะค่ะ

เป็นห้างชั้นแนวหน้าของญี่ปุ่น เชียวน๊า..แม้จะไม่ดังในบ้านเราเท่าไร

แวะกินข้าวกลางวัน แหะๆ ไม่ได้ถ่ายรูป อ่ะค่ะ เพราะหิวตาลายจนลืม

บรรยากาศก็คล้ายๆ Food Center ตามห้างบ้านเราค่ะ

แต่จะ hitech กว่าตรงต้อง กดปุ่มสั่งอาหารพร้อมจ่ายเงินเข้าเครื่อง รับกระดาษรอเรียกให้ไปรับอาหาร

กินเสร็จก็ต้องแยกจาน-ชาม  แล้วเอาไปเก็บในที่ๆ จัดไว้  แยกขยะไปทิ้ง  แก้ว หลอด  พลาสติก

หลังจากนั้น  เราก็เดินย่อยอาหารด้วยการช๊อปปิ้ง  ^^

ระหว่างเดินซื้อของ เอ..ทำไมเราฟังคนญี่ปุ่น เค้าคุยกันเข้าใจนะ งงๆ

อ้าว..นั่นภาษาไทยนี่..น๊า เหอๆๆ เหนื่อยจน..ต๊องไปแล้วเรา คนไทยเยอะจริงๆๆ ^^

จนเย็นประมาณ 6 โมงกว่าๆ คุณเพื่อนที่น่ารักก็มารับ ที่ห้างจัสโก้  กลับไปสนามบินนาริตะ รับกระเป๋าคืน

เย้...กินข้าวๆ เย็น แสนเลิศหรู หอยเชลล์ ตัวเป้งๆๆๆ   หมึกดิบคลุกวาซาบิ สุดแซ่บ..อีกมากมายเกินบรรยาย..

พิซซ่าญี่ปุ่น มีหลายแบบเยอะแยะไปหมด ทะเล ผัก บลาๆๆ  แต่เราชอบไส้โมจิ ที่ซู๊ด ดึ๋งๆ ดี ชอบๆๆ

อิ่มๆๆ หนังท้องตึง หนังตาหย่อน กินเสร็จ เราก้อกลับบ้านเพื่อน  ใกล้ๆเที่ยงคืน  นอนกรน คร่อกฟี้ๆๆ  zzzzzz... ด้วยความเหนื่อย  ที่ต้องเดินทั้งวัน  ^^

ไว้เจอกันวันที่ 2 นะจ๊ะ

By ^^ Benny